وقتى اوين خواب مى بيند

شهر تازه زيرِ مه طوسى رنگى خوابيده. با دعاهاى مستجاب شده و نشده. كوه، به گمانم، خلوت ترين روزش را شروع مى كنه. من، با ديدن تكه اى ابر، ذوق زده، از ارتفاعِ همسايه اوين بالا مى روم. پيرمردها اما، تك و توك و خندان  پايين مى آيند.  شهر زير پاهايشان خميازه مى كشد.

 تا برگردم  آسمان  را مزرعه پنبه دانه و شهر را كم رنگ ترين نارنجى ممكن پوشانده. غبارى پرتقالى روى خواب مردم ريخته.

 كاش به خواب همسايه هاى دركه و توچال راهى بود. آن ها كه در فردى ترين سلول  خوابى عمومى مى بينند. 

صبح ٢١ رمضان ٩٢

حلول

دستم را از بالکن خانه تازه خواهرم دراز کردم

.به کوه می خورد

انگار دوستی را از دست داده بودم

نه انگار از او دور بودم حالا نزدیک آمده بود نه من نزدیک شده بودم

اینقدر که نفسش را حس می کردم های و هوی سنگین سکوتش را

کوه را می گویم او که بلند است در کنارش کوتاه می شوم

من و هرچه در من است و هرچه در دنیای من است

در میانه هایش گم می شوم وقتی از پیدا بودنم خسته می شوم

همه نهان هایم را می داند

انگار شانه هایم ، قفسه سینه ا م و کمی از دست چپم پر از سنگ های اوست

کمی شبیه خدا ست

هولناک ، لطیف، دربرگیر، لطیف، زیبا، خشن اما دوست